Werkloos in de pandemie: ‘Positief blijven is moeilijk’

De Britse werkloosheidscijfers die dinsdag verschijnen, zouden kunnen aantonen dat de coronavirus-pandemie eindelijk zijn tol eist op de banenmarkt.

Het algemene werkloosheidspercentage is sinds de invoering van de lockdown op 3,9% gebleven.

De werkloosheid is niet gestegen, zoals velen vreesden, omdat een groot aantal bedrijven werknemers op de door de overheid gesteunde verlofregeling heeft geplaatst.

Maar de afgelopen weken zijn steeds meer werknemers ontslagen na aanvankelijk verlof.

En terwijl sommigen zich onmiddellijk in de zoektocht naar een andere baan hebben gestort, zijn anderen aan het wankelen van de impact.

‘Het is moeilijk om een ​​positieve kijk te hebben’

Theatertechnicus Charlotte Baker, 29, zit zonder werk als gevolg van de coronaviruscrisis.

Ze begon vorig jaar september aan een nieuwe baan bij de Fairfield Halls in Croydon en werd in maart verlof.

In juni werd ze ontslagen, hoewel ze op verlof had kunnen worden gehouden.

Nu heeft het management van de Fairfield Halls gezegd dat de locatie pas in april volgend jaar zal heropenen, waardoor ze een mogelijke carrièreverandering moet overwegen.

“Het is beslist een zware strijd en het blijkt moeilijker dan de vorige”, vertelde ze de BBC. “Het is moeilijk om een ​​positieve kijk te hebben.”

Charlotte heeft geprobeerd een timmercursus te volgen, maar om de noodzakelijke kwalificatie voor City and Guilds te behalen, zou ze £ 5.000 aan training moeten besteden.

“Het is een berg om te beklimmen. Ik zou het niet erg vinden om die berg te beklimmen als het iets is waar ik een passie voor heb, maar ik weet het niet zeker”, zegt ze.

‘Ik hoop eind augustus een beslissing te nemen.’

‘Je doet wat je kunt om rond te komen’

Jon Ellis-Fleming, 31, uit Keighley in West Yorkshire, verloor zijn baan bij rekrutering kort voordat de lockdown begon.

“Ik werkte ongeveer vijf jaar bij HR en de ontslag kwam nogal uit de lucht vallen”, vertelde hij de BBC.

Zijn problemen werden nog nijpender omdat zijn partner Julia Paterson, die op dezelfde afdeling werkte, op dat moment met zwangerschapsverlof was, nadat ze hun dochter Daisy had gebaard.

“Het was op zijn zachtst gezegd veel stress”, zegt hij. “We hebben veel hulp gehad van familie, maar zonder dat weet ik niet wat we zouden hebben gedaan.”

Dat maakte hem des te meer vastbesloten om weer werk te vinden – maar het betekende een complete koerswijziging voor hem.

“Ik was tot juni werkloos, daarna werd ik zelfstandige contractchauffeur bij een logistiek bedrijf”, vertelt hij.

“Het was de enige optie die ik had om geld binnen te halen.

“Ik werk in een branche waarin ik nooit had verwacht te werken en ik voel me er niet helemaal op mijn gemak in. Maar je doet wat je kunt om rond te komen.”

‘Elke job heeft honderden sollicitaties’

Kate Treglown, 44, uit Walthamstow in Oost-Londen, werd eind juli ontslagen uit haar advertentiebaan nadat ze op verlof was geweest.

“Ik heb anderhalf jaar gewerkt voor een reclamebureau dat live-evenementen promootte. Het werk droogde in mei helemaal op”, vertelde ze aan de BBC.

Kate zegt dat ze de afgelopen vier maanden heeft geprobeerd haar kinderen thuisschool te geven, terwijl haar man, een meubelmaker, de hele tijd gewoon heeft doorgewerkt.

Nu voelt ze zich “vast in het ongewisse” – ze wil graag iets nieuws proberen, maar weet niet zeker wanneer haar kinderen weer naar school zullen gaan.

“Ik zou graag van de gelegenheid gebruik willen maken om iets anders te doen”, zegt ze. “Ik zat zo lang in mijn oude baan en ik had het over weggaan, maar deed het nooit.

“Maar het zou voor mij een zeer uitdagende tijd zijn om aan een nieuwe baan te beginnen.”

Kate vult aan: “Ik heb de markt in de gaten gehouden. Er is werk. Er zijn banen beschikbaar. Maar als ik op LinkedIn kijk, heeft elke baan honderden sollicitaties, dus de concurrentie is erg groot.

“Ik heb het gevoel dat vrouwen echt de last van deze pandemie dragen met betrekking tot de kinderopvang, of ze nu werken of niet. Ik voelde me soms behoorlijk depressief.

“Mijn ontslaggeld gaat maar zo lang mee en ik ben bang voor wat de toekomst op dit moment voor ons in petto heeft.”

‘Mogen we onze voetenbank terug hebben?’

Sue Hudson, 59, uit New Milton in Hampshire, verloor haar baan als juridisch secretaresse twee weken nadat ze was afgesloten.

“Ik werkte vrijdagmiddag laat van huis en kreeg een telefoontje met de mededeling: ‘We maken je overbodig'”, zei ze tegen de BBC.

“Omdat ik daar nog geen twee jaar was, hoefden ze me geen wachtgeld te betalen. Ze gaven me een weekloon, een maand opzegtermijn en de opgebouwde vakantie.”

Terwijl ze thuis werkte, had ze een voetenbankje van het bedrijf gebruikt. ‘Ze zeiden:’ Kunnen we onze voetenbank terug krijgen? ”

Sue voegt eraan toe: “Ik had een la vol schoenen op het werk en ze zeiden dat ik ze kon komen ophalen. Ik vroeg ze om ze op te sturen, omdat ik zei dat ik het treintarief niet kon betalen.”

Sue heeft momenteel een uitkering voor werkzoekenden, maar zegt dat ze vanaf eind deze maand afhankelijk zal zijn van haar partner Ian, die werkt als terreinman voor de gemeenteraad van New Milton.

Sue heeft verschillende sollicitatiegesprekken gehad voor andere banen en zegt dat haar leeftijd gelukkig geen factor lijkt te zijn voor toekomstige werkgevers.

Ze blijft echter gekwetst door de “verschrikkelijke” manier waarop ze werd behandeld.

“Ze hadden me een paar maanden verlof kunnen geven, dan had ik in alle comfort naar andere banen kunnen zoeken”, zegt ze.

.