Britse wol ‘nauwelijks meer waard om te verkopen’

“Ik begon mijn bedrijf omdat mijn vader ongeveer 3 pence per fleece ontving voor zijn Hebridean-wol en ik dacht: ‘We moeten het beter kunnen doen’,” zegt schaapsdochter Rachel Atkinson.

Rachel maakt wollen producten, maar haar bedrijf heeft het moeilijk.

De populariteit van wol is sinds de jaren vijftig aan het afnemen – en dit jaar heeft het coronavirus problemen toegevoegd die bedrijven zich niet kunnen veroorloven.

De wereldwijde wolmarkt sloot in februari. Dit heeft geleid tot grote hoeveelheden onverkochte wol in depots en heeft de prijzen verlaagd.

De meeste boeren verkopen hun vachten via British Wool, voorheen de British Wool Marketing Board. Zo’n 14 miljoen kg wol wacht op verwijdering uit de winkels, terwijl de gemiddelde prijs per kg bijna is gehalveerd: het is nu 32 pence, tegenover 60 p vorig jaar.

Rachel, gevestigd in Banbury in Oxfordshire, zegt: “Boeren konden vroeger een jaar huur betalen van de wolprijs, maar het is nauwelijks meer de moeite waard om te verkopen.”

Sommige producenten gooien het zelfs weg.

‘Ik zou willen dat ik meer ruimte en meer geld had om te kopen bij de herders, die hier echt onder lijden’, zegt ze.

Weggegooid

Gerallt Hughes runt een boerderij op Anglesey. Hij heeft bijna 600 vachten op de composthoop gelegd.

De kosten van elke boer zijn anders, maar in het geval van Gerallt heeft het financieel geen zin om de wol dit jaar te verkopen.

‘Ik ga geen 30 cent uitgeven aan inpakken [a fleece] om 24 cent terug te krijgen ‘, zei hij.

Hij is kritisch over British Wool en meent dat de organisatie te sterk afhankelijk is van de Chinese markt.

‘Wat de Wool Board had moeten doen, is de afgelopen twintig jaar naar alternatieve markten zoeken’, zegt hij.

Joe Farren, CEO van British Wool, zegt dat de organisatie “groot genoeg en lelijk genoeg” is om kritiek op te vangen, maar dat er een nieuwe strategie voor het op de markt brengen en verkopen van het product aan de gang is.

In het VK geproduceerde wol wordt gebruikt in producten zoals tapijten, breigoed, stoffering en beddengoed.

‘We zijn een handige uitlaatklep voor boerenwol’, zegt hij.

“[But] als een boer een toeleveringsketen wil samenstellen en zijn wol wil ontwikkelen en zijn eigen product op de markt wil brengen, staan ​​ze daarvoor open. “

Andrea Meanwell, een herderin in de Howgill Fells, een gebied dat zich uitstrekt over het Lake District en de Yorkshire Dales, zegt dat ze haar schapenwol opslaat in de hoop dat de vraag volgend jaar zal toenemen.

Net als Gerallt Hughes zegt ze dat de kosten van het verkopen van de wol dit jaar opwegen tegen de voordelen, vooral voor afgelegen boerderijen, waar de transportkosten hoger zijn.

‘Veel mensen die ik ken branden of composteren of laten de wol gewoon rotten’, zegt ze.

“Het kost nogal wat tijd om zelf een product te innoveren. De meeste boeren hebben daar gewoon geen tijd voor.”

Farren zegt dat British Wool nu samenwerkt “met merkfabrikanten om nieuwe consumentenvraag naar de producten te creëren”.

‘We werken er hard aan om de structurele problemen in de supply chain aan te pakken’, zegt hij.

De heer Farren roept de boeren op om gedurende een “verschrikkelijk jaar” met British Wool te blijven werken.

‘Stuur de wol alsjeblieft op, laat ons hem ophalen. Als hij niet wordt binnengebracht, valt hij niet meer’, zei hij.

Hij vertelde de BBC dat British Wool was afgewezen voor het Coronavirus Business Interruption Loan Scheme van de regering “op technische gronden”, maar dat het financiële steun nodig had “om onze producenten dit jaar voor wol van volgend jaar te betalen”.

De redenen voor de daling van de prijs voor wol – hoewel verergerd door Covid-19 – zijn talrijk. Insiders uit de industrie wijzen op de groei van synthetische vezels, minder spelers in de toeleveringsketen van de industrie, onzekerheid over de brexit en de handelsoorlog tussen de VS en China.

Maar vóór de pandemie was Rachel Atkinson optimistisch geweest.

‘Het is ongelooflijk triest, aangezien de Britse wolindustrie de afgelopen jaren gestaag in waarde is gestegen’, zegt ze.

Andrea Meanwell hoopt dat wol weer populair zal worden bij consumenten.

‘We horen nu zoveel over micro-kunststoffen die het milieu schaden’, zegt ze, ‘dus boeren hopen al een tijdje dat er weer een terugkeer zal zijn naar mensen die wol gebruiken.

‘Maar op dit moment lijkt het niet te zijn gebeurd.’

.